Μια φορά ταξίδευε με
ένα πλοίο ένα μικρό παιδί. Στο πλοίο αυτό καπετάνιος ήταν ο ίδιος του ο
πατέρας. Όταν το πλοίο έφτασε κάπου στη μέση του ωκεανού, σηκώθηκε μεγάλη
φουρτούνα. Όλοι φοβήθηκαν πως θα βουλιάξει το πλοίο και θα πνιγούνε.
Άρχισαν τότε να
φωνάζουν, να κλαίνε, να ζητούν βοήθεια και να προσεύχονται για να σωθούν από το
μεγάλο αυτό κακό που τους βρήκε.
Ο μόνος ατάραχος σ’
αυτό το πλοίο ήταν το μικρό παιδάκι. Καθόταν στην κουπαστή ατάραχο και
προσευχόταν. Παρακαλούσε τον Θεό να βοηθήσει και τον μπαμπά του και το πλοίο.
Όλοι οι επιβάτες,
τρομαγμένοι, έκλαιγαν. Ένας απ’ αυτούς πλησίασε το παιδί, που το είδε να είναι
ατάραχο, και του λέει:
«Παιδί μου, εσύ δεν
φοβάσαι; Δεν φοβάσαι μήπως βουλιάξει το πλοίο και πνιγούμε;»
«Όχι, του απάντησε το
παιδί, δεν φοβάμαι!»
«Μα, γιατί;»
«Γιατί στο πλοίο αυτό
καπετάνιος είναι ο πατέρας μου! Αυτός κρατάει το τιμόνι του πλοίου και δεν
φοβάμαι!»
***
Θεέ μου, τί όμορφο
πράγμα είναι να αφήνει ο κάθε άνθρωπος στα θεϊκά Σου χέρια την ψυχή του με
απόλυτη εμπιστοσύνη!
Να είσαι Εσύ ο
κυβερνήτης της ψυχής του!
Τότε, ούτε οι φόβοι,
ούτε η σύγχυση, ούτε η ταραχή, ούτε οι φουρτούνες που θα σηκώνονται στο διάβα της
ζωής μας θα έχουν μεγάλη αξία για μας.
Η απόλυτη εμπιστοσύνη
στο Θεό Πατέρα μας θα είναι η πραγματική δύναμη της ζωής μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου